Prawidłowe funkcjonowanie układu moczowego jest możliwe dzięki skoordynowanej pracy mięśni pęcherza moczowego, mięśni wypierających mocz (tzw. wypieraczy) oraz mięśni przetrzymujących mocz w pęcherzu (tzw. zwieraczy). Uczucie parcia na mocz pojawia się po wypełnieniu pęcherza moczowego do ilości ok. 300-600 ml, co daje nam sygnał o konieczności pójścia do toalety. Czasem jednak któryś z tych elementów szwankuje, a oddawanie moczu dzieje się bezwiednie lub nie możemy powstrzymać mikcji.

Jakie mamy rodzaje nietrzymania moczu?

Kiedy w trakcie wykonywania nawet niewielkiego wysiłku fizycznego obserwujemy oznaki nietrzymania moczu, możemy podejrzewać tzw. wysiłkowe nietrzymanie moczu – najczęstszą postać tej choroby. Objawem może być niewielki wyciek kliku kropli, aż po ilość normalnie oddawaną w trakcie wizyty w toalecie. Sytuacje, w czasie których może dojść do nietrzymania moczu, są często codzienne, zwykłe i związanie z niewielkim wysiłkiem. Do wysiłkowego nietrzymania moczu może dochodzić nawet w takich sytuacjach jak śmiech i kaszel, czy wstawanie z pozycji leżącej.

Wysiłkowe nietrzymanie moczu

Nietrzymanie moczu z parcia jest jednym z najczęstszych, obok wysiłkowego nietrzymania moczu, typem inkontynencji. Nietrzymanie moczu z parcia, inaczej nazywane parciami naglącymi, definiujemy jako wypływ moczu, niezależny od woli, który jest poprzedzony niepohamowanym, gwałtownym uczuciem parcia na mocz. Często choroba współwystępuje z pęcherzem nadreaktywnym (OAB). Na początku choroby okres od pojawienia się parcia do oddawania moczu jest na tyle długi, że udaje nam się dotrzeć do ubikacji. W końcowej fazie choroby mocz może być oddawany od razu, w najmniej spodziewanych sytuacjach.

Parcia naglące