Nietrzymanie moczu - jak temu zapobiegać?
 |
Jak zapobiec wystąpieniu zaburzenia związanego z nietrzymaniem moczu? Jest na to kilka sposobów. Profilaktyka nietrzymania moczu opiera się głównie na wzmocnieniu mięśni dna miednicy, a tym samym przyrostu ich masy, wzroście siły skurczów oraz poprawie napięcia spoczynkowego. Pomimo faktu, że leczenie operacyjne nietrzymania moczu jest najbardziej popularną metodą leczenia tego schorzenia, nie powinno być ono wdrażane bez uprzedniego intensywnego leczenia zachowawczego.
Ćwiczenia Kegla
Dr Arnold Kegel jako pierwszy opisał południowoafrykańskie plemię, którego kobiety, mimo wielu porodów, miały zwarte krocze i udawało im się w tajemniczy sposób uchronić przed niekontrolowanym popuszczaniem moczu. Do zwyczajów plemiennych należało przekazanie wiedzy matki lub teściowej młodej kobiecie, w jaki sposób należy dbać o swoje krocze po porodzie. Uczyły, w jaki sposób utrzymać prawidłowe napięcie i jak kurczyć mięśnie dna miednicy, które w czasie porodu mogły ulec uszkodzeniu. Ćwiczenia były wykonywane przy użyciu dwóch rozwartych placów, które były trzymane w pochwie w czasie kontrolowanych skurczy. Palce pomagały kontrolować kobiecie, czy napięciu ulegają właściwe mięśnie, a także czy kurczą się z właściwą siłą.
Ćwiczenia polecane są dziś przez wszystkie szkoły rodzenia każdej kobiecie. Stanowią bowiem skuteczny środek prewencyjny przed wystąpieniem nietrzymania moczu w okresie poporodowym, pod warunkiem, że są właściwie wykonywane. Należy je wykonywać kilka razy w ciągu dnia, przez kilka minut. Wykonujemy je najlepiej na pustym pęcherzu – nie w trakcie korzystania toalety, gdyż przerywanie strumienia moczu może prowadzić do zapaleń układu moczowego.
Polecamy: Problemy z nietrzymaniem moczu - gdzie po pomoc?
Biofeedback
To inaczej biologiczne sprzężenie zwrotne. Do tego celu wykorzystujemy przedmioty, takie jak stożkowate wkładki lub baloniki dopochwowe. Przedmioty te umiejscowione w pochwie pomagają w identyfikacji grup mięśni, które muszą ulec skurczowi w trakcie wykonywania ćwiczeń. Ma to na celu uzyskanie kontroli nad tymi mięśniami poprzez dotyk lub wyświetlanie informacji graficznych. Jako pierwszy zastosowanie biofeedbacku opisał oczywiście wspomniany już dr Kegel. W swoich pracach opisał specjalne urządzenie pneumatyczne, rodzaj balonika, które jego pacjentki wprowadzały do pochwy. W czasie skurczu odpowiednich grup mięśni skurczowi ulegał także ów balonik, co było pokazywane na słupku rtęci. Dr Kegel podkreślał w swoich pracach, że niezwykle istotnym elementem procesu terapeutycznego z wykorzystaniem biofeedbacku była możliwość bezpośredniej obserwacji rezultatów ćwiczeń przez same pacjentki, co stanowiło silny czynnik motywujący do dalszej terapii.
Podobne artykuły: | Polecamy: |
