Na czym polegają badania diagnostyczne nietrzymania moczu?

Test podpaskowy

Jest obiektywnym potwierdzeniem przez lekarza istnienia nietrzymania moczu. Polega na ważeniu podpaski po 1 godzinie noszenia. W czasie tego czasu pacjentce poleca się wykonywanie podstawowych czynności ruchowych. Wzrost ciężaru o minimum 2 g świadczy o nietrzymaniu moczu. Modyfikacją testu może być noszenie podpaski przez 24 do 48 godzin w czasie przebywania w domu.

Badania laboratoryjne

Najpopularniejszymi badaniami z tej grupy są badanie ogólne moczu oraz posiew moczu (badanie wykrywające wzrost bakterii obecnych w moczu przy użyciu specjalnych szalek mikrobiologicznych). Wykonujemy je przy podejrzeniu infekcji układu moczowego, która jest jedną z najczęstszych odwracalnych przyczyn nietrzymania moczu, stosunkowo łatwą do usunięcia.

PVR, czyli objętość moczu zalegającego po mikcji

W normalnych warunkach po oddaniu moczu pęcherz moczowy powinien być pusty lub prawie pusty. Dopuszczalną ilością moczu, jak może być obecna po mikcji, wynosi poniżej 50 ml. Większe ilości świadczą o utrudnionym odpływie moczu.

Badanie wykonujemy mierząc objętość moczu podczas badania ultrasonograficznego lub po założeniu cewnika do pęcherza moczowego bezpośrednio po skorzystaniu z toalety.

USG TV

Badanie przezpochwowe (transwaginalne) USG. Służy pomiarowi kąta cewkowo-pęcherzowego i pośrednio może pomóc w różnicowaniu dwóch najczęstszych form nietrzymania moczu: wysiłkowym i parć naglących.

Czytaj też: Co to jest wysiłkowe nietrzymanie moczu?