Z pojęciem tym wiąże się także objaw pęcherza nadreaktywnego (OAB), kiedy to stwierdzamy zwiększoną liczbę mikcji, potrzebę oddawania moczu w nocy więcej niż 1 raz oraz uporczywe parcia naglące, którym może, ale nie musi towarzyszyć nietrzymanie moczu.

Parcia naglące mogą mieć różną formę – ich wystąpienie może bezpośrednio poprzedzać wystąpienie incydentu nietrzymania moczu, ale w swojej łagodnej postaci ich wystąpienie daje nam czas na spokojne dotarcie do toalety. Przyczyną takiej niesubordynacji pęcherza są niekontrolowane skurcze mięśnia wypieracza pęcherza moczowego, pojawiające się w trakcie wypełniania go moczem.

Leczenie farmakologiczne

W terapii tego typu inkontynencji stosujemy bardzo często leki. Farmaceutyki przydatne w tym schorzeniu mające na celu „uspokojenie” pęcherza moczowego, czyli spowodowanie, by wypieracz pęcherza moczowego nie kurczył się gwałtownie ani zbyt mocno.

Najbardziej popularne w lecznictwie są leki grupy tzw. cholinolityków (tolterodyna, oxybutynina). Mimo ich wysokiej skuteczności, część pacjentek rezygnuje z ich stosowania z powodu działań niepożądanych, które są wynikiem oddziaływania także na inne organy. Najczęściej pacjentki narzekają na pojawiającą się suchość w jamie ustnej, zaparcia, zaburzenia widzenia (nieostrość). Leki bardziej selektywne względem pęcherza moczowego, są niestety droższe, co nie pozwala na skorzystanie wszystkim z takiej terapii, którzy by tego potrzebowali.

Czytaj także: Nietrzymanie moczu - wstydliwy problem