Co zadecydowało - w Pana przypadku - o wyborze zawodu położnego?

Przypadek. Chciałem zostać ratownikiem medycznym, jednak wypadek losowy sprawił, że nie dotarłem na egzaminy. Z „automatu” przeniesiono moje dokumenty na kierunek Położnictwo. Dzięki namowom wychowawczyni i opiekunów na praktykach, kierunek ten ukończyłem.

Podjąłem pracę w Mazowieckim Szpitalu Wojewódzkim w Siedlcach i pracuję w tym zawodzie 12 lat. Wiem, że statystyki prowadzone przez Naczelną Izbę Pielęgniarek i Położnych są dla mężczyzn położnych bezlitosne (jest nas naprawdę niewielu), ale nie zamieniłbym mojej pracy na żadną inną. W pełni się z nią utożsamiam i wierzę, że widok położnego będzie coraz częstszym zjawiskiem.

Jak reagują rodzące na informację, że położna nie będzie kobietą? Czy są kobiety, które wybierają Pana na położnego?

W pierwszych latach pracy spotykałem się ze sporym zdziwieniem i zażenowaniem ze strony pacjentek. Jednak po tylu latach pacjentki już wiedzą, że w Mazowieckim Szpitalu Wojewódzkim w Siedlcach pracują mężczyźni położni i jest duże prawdopodobieństwo, że na nich trafią. Po prostu się do nas przyzwyczaiły.

Zdarza się, że pacjentki proszą o konkretnego położnego, ale o wszystkim decyduje nasza bezpośrednia przełożona – pani oddziałowa. Pracujemy na oddziale/odcinku, na którym nas w danym momencie „ustawia”.

Obecnie wykonuję swoją pracę na oddziale patologii ciąży. Dodam, że każde z nas (położny/położna) obojętnie, na którym odcinku w danej chwili pracuje, wykonuje swoją pracę sumiennie i z oddaniem.

Jak partnerzy rodzących kobiet odbierają obecność położnego na sali porodowej?

Kiedyś trudno było im się przyzwyczaić do takiego widoku. Reakcje były różne, od niedowierzania po żarty – szczególnie ze strony ojców dzieci. Obecnie sytuacja się unormowała. Nikogo już nie dziwi widok mężczyzny położnego. Rodzicom zależy na tym, aby urodziło się zdrowe i silne dziecko.

Warto wiedzieć: Jak wybrać położną?