Kiedy warto przeprowadzić badanie w kierunku toksoplazmozy u dziecka:

• u noworodków matek zakażonych toksoplazmozą w czasie ciąży,
• u noworodków z objawami uogólnionego zakażenia bądź z objawami neurologicznymi, zwapnieniami wewnątrzczaszkowymi
• u dzieci z wrodzonymi wadami narządu wzroku, zapaleniem siatkówki i naczyniówki, osłabieniem ostrości wzroku, zezem,
• u dzieci z powiększeniem węzłów chłonnych i powiększeniem wątroby i śledziony po wyłączeniu innych ich przyczyn,
• u dzieci z niewyjaśnionymi stanami gorączkowymi

Najważniejszą rolę w diagnostyce toksoplazmozy mają tzw. metody serologiczne. Polegają one na wykrywaniu przeciwciał we krwi pacjenta, które powstają w odpowiedzi na zakażenie i są skierowane przeciwko białkom pasożyta. Pierwsze po zakażeniu powstają przeciwciała klasy IgM. Ich obecność we krwi stwierdza się po około tygodniu od zakażenia i utrzymują się do około 4 miesięcy. Ich obecność świadczy o niedawno przebytym zakażeniu. Przeciwciała IgM nie przechodzą przez łożysko matki, dlatego stwierdzenie ich we krwi noworodka świadczy o zakażeniu wrodzonym.

Z kolei przeciwciała klasy IgG pojawiają się po 1-2 tygodniach od zakażenia, osiągając najwyższe wartości po około dwóch miesiącach. Te przeciwciała obecne są we krwi przez wiele lat i badając ich obecność można sprawdzić czy przebyliśmy toksoplazmozę. Podejrzewając u noworodka toksoplazmozę wrodzoną przeciwciała klasy IgG oznacza się bezpośrednio po porodzie zarówno u matki jak i u dziecka z krwi pępowinowej. Jeżeli miana przeciwciał IgG są takie same, lub niższe u dziecka, to prawdopodobnie dziecko nie jest zakażone, gdyż przeciwciała IgG przechodzą przez łożysko i mogą pochodzić od matki. W przypadku wyższego poziomu przeciwciał klasy IgG u dziecka niż u matki należy podejrzewać zakażenie wrodzone. W obu przypadkach badanie poziomu przeciwciał należy skontrolować po 3 tygodniach.