Inseminację domaciczną stosuje się podobnie jak pozostałe techniki wspomaganego rozrodu w sytuacji, gdy inne metody leczenia niepłodności są nieskuteczne.

Czasem też stosuje się techniki wspomaganego rozrodu w pierwszej kolejności, bez innych prób leczenia. Taką strategię stosuje się, gdy pozostałe metody terapeutyczne nie mają szans powodzenia.

Inseminacja domaciczna jest stosowana głównie u kobiet, które:

• mają prawidłowy narząd rodny,
• mają nieregularne cykle,
• nasienie ich partnerów zawiera dużo prawidłowych i ruchliwych plemników.

Inseminacja jest stosunkowo najmniej inwazyjną z metod wspomaganego rozrodu. Wiąże się z najmniejszym obciążeniem organizmu. Dlatego stosuje się ją u par, które wymagają jedynie niewielkiej pomocy w poczęciu dziecka.

Czytaj również: Czy stres ma wpływ na niepłodność?

Szczegóły metody

Ponieważ tego typu metodę stosuje się zwykle u kobiet mających nieregularne cykle, pierwszym etapem jest stymulacja jajników. To proces w którym pobudza się jajniki do wyprodukowania zdrowej komórki jajowej gotowej do zapłodnienia.

Stymulację jajników prowadzi się za pomocą podawania leków hormonalnych w odpowiedniej sekwencji, przypominającej naturalny cykl. W ten sposób jajniki dostają sygnał, że „już czas” uwolnić komórkę jajową. Z drugiej strony potrzebne są plemniki.

Niestety nie można nasienia tak po prostu wstrzyknąć do ciała kobiety. Plemniki są bowiem produkowane przez inny organizm (mężczyzny), więc jego białka są obce dla organizmu przyszłej mamy. Człowiek odpowiada na obecność obcego białka reakcją alergiczną, która w tym przypadku mogłaby zakończyć się wstrząsem i śmiercią. Przed podaniem nasienia, preparuje się je odpowiednio. Używa się do tego metod swim-up, filtrowania na percollu lub dodawania pentoksyfiliny.