Technika in vitro, czyli metoda zapłodnienia pozaustrojowego i transferu embrionu, polega na ominięciu problemu z zapłodnieniem drogą naturalną.

Zapłodnienie wykonuje się poza organizmem człowieka. Oznacza to, że in vitro daje szansę na potomstwo wszystkim kobietom, u których do zapłodnienia dojść nie może. Jednakże warunkiem koniecznym do zastosowania tej techniki jest obecność w nasieniu mężczyzny prawidłowych plemników. Jeśli ich nie ma, metoda in vitro nie będzie skuteczna.

Czytaj również: Czy otyłość może wpływać na niepłodność?

Szczegóły metody

Pierwszym etapem metody in vitro jest kontrolowana stymulacja jajników. Wykonuje się ją za pomocą protokołu długiego, krótkiego lub z antagonistami GnRH. Niezależnie od protokołu uzyskuje się w jajnikach pęcherzyki Graafa, zawierające komórki jajowe.

Kolejnym etapem jest pobranie komórek jajowych za pomocą specjalnej sondy, którą wprowadza się przez pochwę, macicę i jajowody aż do jajników. Przekłuwa się pęcherzyki pod kontrolą USG i pobiera komórki jajowe. Następnie, już w warunkach laboratorium, preparuje się odpowiednio pobrane od przyszłego ojca nasienie.

Nasienie jest dodawane do komórek jajowych tak, by doszło do zapłodnienia. Jeśli do niego dojdzie, komórka jajowa zaczyna się dzielić. Tak powstały embrion, gdy zawiera od 4 do 8 komórek, jest gotowy by zwrócić go do organizmu matki.

Transfer embrionu

Embrion na etapie 4-8 blastomerów (komórek) należy przenieść to jamy macicy, by mógł się zagnieździć i dać początek prawidłowej ciąży. Zwykle przenosi się 2 embriony, aby zwiększyć prawdopodobieństwo, że któryś z nich się przyjmie.